سازمان بهداشت جهانی، کنوانسیون ساختاری پایان نامه ها و مقالات

کند.
* اقداماتی که باید هنگام نقض معیارهای عملکرد انجام گیرد را ایجاد و مستند نماید.
* صحت داده‌های واصله را هنگامی که سیستم‏های پایش، معیوب تشخیص داده می‏شوند، ارزیابی و مستند نماید.
* سیستم‏های اندازه‌گیری را از تنظیمات یا صدمه توسط افراد غیر مسئول محافظت نماید.
روش‌های‌اجرایی برای هر دو نوع پایش کنشی و واکنشی مورد نیاز می باشند. پایش کنشی، اطلاعاتی را پیش از وقوع هر رویداد، بیماری یا صدمه به محیط‌زیست، فراهم می کند. این پایش شامل کنترلی است که با الزامات سیستم مدیریت HSE (یعنی روش‌های‌اجرایی) تطبیق داده می‏شود، برای تعیین اینکه آیا اهداف و معیارهای عملکرد برآورده شده‌اند. پایش واکنشی اطلاعاتی را درباره رویدادهایی (شامل رویدادهایی که به خیر گذشته، بیماری یا صدمه به محیط‏زیست) که اتفاق افتاده‏اند ایجاد و نگرشی برای راه‌های پیشگیری از رویدادهای مشابه در آینده فراهم می‏کند.

۳-۶- سوابق
شرکت بایستی نسبت به نگهداری یک سیستم ثبت سوابق به منظور اثبات میزان انطباق خود با خط‌مشی HSE و الزامات آن اقدام نماید. این اقدام همچنین بمنظور ثبت میزان برآورده شدن اهداف برنامه‌ریزی شده و معیارهای عملکرد، انجام می‌گیرد.
روش‌های‌اجرایی برای اطمینان از یکپارچگی، قابلیت دسترسی و کنترل چنین سوابقی بایستی نگهداری شوند، چنین سوابقی بایستی شامل سوابق مرتبط با پیمانکار و خرید، نتایج ممیزی‌ها و بازنگری‌ها (بخش ۷ را ببینید)، سوابق آموزشی و سوابق پزشکی کارکنان ‌باشد.
مدت‌زمان‌های نگهداری سوابق بایستی ایجاد و ثبت شوند و روش‌های‌اجرایی بایستی به‌ منظور در دسترس بودن یا محرمانه بودن آنها، نگهداری شوند.
۴-۶- عدم انطباق و اقدام اصلاحی
شرکت بایستی مسئولیت‌ و اختیارات را برای شروع تحقیق و اقدام اصلاحی در مورد رویدادهای نامنطبق با الزامات مشخص مرتبط با سیستم مدیریت HSE و عملیات یا نتایج آن تعریف نماید. موقعیت‌های عدم انطباق ممکن است بوسیله برنامه‌های پایش، در قالب ارتباط با کارکنان، پیمانکاران، مشتریان، نهادهای دولتی یا جامعه یا از تحقیق پیرامون رویدادها (بخش ۵-۶ و ۶-۶ را ببینید) شناسایی شوند.
شرکت بایستی روش‌های اجرایی برای چنین تحقیقاتی و اقدامات اصلاحی را نگهداری نماید، که این کار با مدیریت وظایف و فعالیت‌های‌ افراد مرتبط، در مشورت با نماینده مدیریت برای انجام موارد ذیل صورت می‏پذیرد:
* آگاه کردن طرف‌های مرتبط.
* تعیین سلسله عوامل و علت ریشه‌ای محتمل.
* ایجاد یک طرح اجرایی یا یک طرح بهبود.
* شروع اقدامات پیشگیرانه متناسب با نوع عدم انطباق.
* اعمال کنترل‌های لازم برای اطمینان از اینکه همه اقدامات پیشگرانه مؤثر واقع شده‌اند.
* تجدیدنظر روش‌های‌اجرایی به‏منظور یکپارچگی اقدامات جهت پیشگیری از تکرار مجدد، انتقال تغییرات به کارکنان مربوطه و اعمال آنها.
۵-۶- گزارش وقایع
سازمان بایستی روش‌هایی را برای ثبت و گزارش‌دهی داخلی رویدادهایی که از عملکردHSE متاثر شده‌اند یا می‌توانستند متأثر شوند، نگهداری نماید، به‌طوریکه درس‌های عبرت مربوطه، فرا گرفته شده و اقدامات مناسب صورت گیرد. (بخش ۶-۶ را ببینید)
بایستی یک سازوکار معین برای گزارش رویدادها به مراجع قانونی تا حدی که قانون معین کرده است تعریف شود و یا برای حدی فراتر از آن، چنانچه خط‌مشی شرکت در ارتباطات خارجی الزام کرده باشد.
۶-۶- پیگیری وقایع
هم شرایط فوری رویداد و هم نقاط ضعف بنیادی سیستم مدیریت HSE که سبب پدید آمدن رویداد می‏گردد، بایستی‌ شناسایی گردد تا قضاوت توسط افراد مسئول را امکان‏پذیر سازد و اقدامات پیگیرانه لازم انجام گیرد.
سازوکار و مسئولیت‌ها برای پیگیری حوادث بایستی بوضوح تعریف شود. این سازوکار بایستی بصورت گسترده‏ای شبیه به روش‏های‏اجرایی پیاده‏سازی اقدام اصلاحی در موارد عدم انطباق با سیستم مدیریت HSE باشد.
مسئولیت‌های تعریف شده برای پیگیری یک رویداد بایستی متناسب با شدت وقوع یا نتایج بالقوه آن باشد.
۷- ممیزی و بازنگری
این بخش ارزیابی دوره‌ای عملکرد، اثربخشی و تناسب پیوسته سیستم را بیان می‌کند.
۱-۷- ممیزی
شرکت بایستی روش‏های‏اجرایی را برای ممیزی‌ها، که به عنوان یک بخش عادی کنترل کسب و کار می‏باشند را نگهداری نماید، به ‏منظور تعیین:
* اینکه آیا عناصر و فعالیت‌های سیستم مدیریت HSE با مقدمات طرح‌ریزی شده تطابق داشته و به طور مؤثر استقرار می‌یابند یا خیر.
* کارکرد موثر سیستم مدیریت HSE در اجرای خط‌مشی، اهداف و معیارهای عملکرد HSE شرکت.
* تطابق با الزامات قانونی مرتبط.
* شناسایی نواحی بهبود که منجر به پیشرفت بهتر مدیریت HSE می‌شود.
به همین منظور شرکت بایستی یک برنامه ممیزی با توجه به موارد ذیل نگهداری نماید:
* فعالیت‌ها و نواحی مشخصی که بایستی ممیزی شوند. ممیزی‏ها بایستی عملیات سیستم مدیریت HSE و میزان همبستگی آن با فعالیت‌های صف را پوشش دهد و بایستی بطور خاص عناصر زیر مربوط به مدل سیستم مدیریت HSE را بیان نماید:
* سازمان، منابع و مستندسازی.
* ارزیابی و مدیریت ریسک.
* طرح‌ریزی.
* پیاده‏سازی و پایش.
* تناوب ممیزی فعالیت‌ها/ نواحی مشخص. ممیزی‌ها بایستی بر اساس سهم یا سهم بالقوه فعالیت‌های مرتبط، با عملکرد HSE و نتایج ممیزی‌های قبلی تعیین ‌گردد.
* مسئولیت‌ها برای ممیزی فعا
لیت‌ها / نواحی مشخص شده.
معاهدات ممیزی و روش‏های‏اجرایی بایستی ایجاد و نگهداری شوند. نکات ذیل بایستی پوشش داده شوند.
* تخصیص منابع به فرایند ممیزی.
* نیازمندی‏های کارکنان و بخصوص آن مواردی که تیم ممیزی دارا می‏باشد:
استقلال کافی از فعالیت‌های ممیزی شده به‏منظور توانمندسازی اهداف و قضاوت عادلانه‌.
مهارت ضروری در زمینه‌های مرتبط.
کمک از متخصصین متعدد، در صورت نیاز.
* روش‌هایی برای انجام و مستندسازی ممیزی‌ها، که ممکن است شامل استفاده از پرسشنامه‏ها، چک‏لیست‏ها، مصاحبه‏ها، اندازه‌گیری‏ها و مشاهدات مستقیم گردد که با نوع فعالیتی که ممیزی می‏شود، مرتبط است.
* روش‏های اجرایی برای گزارش یافته‌های ممیزی به روشی کنترل شده به افرادی که مسئول فعالیت/ ناحیه ممیزی شده هستند، که این افراد بایستی به موقع در مورد فعالیت‌های اصلاحی گزارش شده و فرصت‌های بهبود اقدام نمایند. گزارش‌دهی بایستی بیانگر:
انطباق و عدم انطباق سیستم مدیریت HSE با الزامات مشخص.
اثربخشی سیستم مدیریت HSE استقرار یافته در دست‌یابی به اهداف و معیارهای عملکرد.
پیاده‏سازی و اثربخش بودن اقدامات اصلاحی از ممیزی‏های قبلی.
نتیجه‏گیری‏ و توصیه‏ها.
* سیستمی برای ممیزی و پیگیری وضعیت‏ پیاده‏سازی اقدامات پیشنهادی ممیزی‌.
* توزیع و کنترل گزارشات ممیزی.
۲-۷- بازنگری
مدیریت ارشد شرکت بایستی در فواصل زمانی معین، سیستم مدیریت HSE و عملکرد آن را مورد بازنگری قرار داده و از پیوستگی تناسب و اثربخشی آن اطمینان حاصل کند. بازنگری بایستی بصورت وی‍ژه موارد ذیل را بیان نماید، ولی منحصر به این موارد نیز نخواهد بود:
* نیاز به تغییرات احتمالی در خط‌مشی و اهداف در پرتو تغییر شرایط و تعهد برای تلاش در مسیر بهبود مستمر.
* تخصیص منابع برای استقرار سیستم مدیریت HSE و نگهداری آن.
* محل و/ یا موقعیت‌ها بر پایه‌ خطرات و ریسک‌های ارزیابی‏شده طرح‌ریزی وضعیت اضطراری.
فرایند بازنگری بایستی مستند شده و نتایج آن ثبت شود تا پیاده‏سازی تغییرات نتیجه‏بخش را تسهیل نماید. بازنگری بایستی برای استحکام مسمتر تلاش‌ها، برای بهبود عملکرد HSE انجام گیرد. (محمدی و غیره ۱۳۸۸)
۲-۳-۴) تکنیک‌ها، ابزارها و روش‌های مورد استفاده در مدیریت HSE:
۲-۳-۴-۱) الزامات و قوانین HSE:
در این قسمت ابتدا به تشریح الزامات و قوانین بین‌المللی HSE پرداخته و سپس تکنیک‌ها، ابزارها و روش‌های مورد استفاده در مدیریت HSE را مورد بررسی قرار می‌دهیم:
الزامات ملی و بین‏المللی فراوانی جهت لحاظ کردن موضوعات HSE در فعالیت‌های مختلف کسب و کار امروز وجود دارد. این الزامات در دستیابی و بهره‏گیری از انواع تکنولوژی‌ها و آموزش‌های مرتبط با آن‌ها نیز از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. در این قسمت به نمونه‏ای از این الزامات اشاره می‏شود:

۲- ۳-۴-۱-۱) الزامات ایمنی و بهداشتی:
وقوع نزدیک به ۲۵۰ میلیون حادثه شغلی به‏همراه بروز ۱۶۰میلیون بیماری شغلی در سال که منجر به کشته شدن بیش از یک میلیون نفر و مصدومیت میلیو‏ن‏ها انسان می‏شود، اهمیت توجه به ملاحظات ایمنی و بهداشتی را در انجام فعالیت‏های مختلف گوشزد می‏نماید.
از این‏رو سازمان‏ها و نهادهای ملی و بین‏المللی متعددی به‏عنوان متولیان ایمنی و بهداشت اقدام به انجام فعالیت‏های مختلف از جمله تدوین استاندارد و تنظیم قوانین و مقررات نموده‏اند. برخی از این نهادها عبارتند از:
سازمان بین‏المللی کار۱۴(ILO)
سازمان بهداشت جهانی۱۵ (WHO)
سازمان ایمنی و بهداشت حرفه‌ای۱۶ (OSHA)
مرکز تحقیقات ملی ایمنی و بهداشت حرفه‌ای۱۷ ( NIOSH)
انجمن ملی حفاظت در برابر آتش‌سوزی۱۸ (NFPA) (نصر آزادانی, و غیره ۱۳۸۸)
۲-۳-۴-۱-۲) الزامات زیست‏محیطی:
با توجه به روند فزاینده آلودگی و تخریب محیط‌زیست و افزایش بی‌رویه جعیت و کاهش و نابودی منابع طبیعی و به تبع آن بروز پی‌در‌پی بحرانهای زیست‌محیطی، قوانین و مقرارات و حقوق محیط‌زیست به منزله نقطه اتکاء و وسیله‌ای موجه و مطمئن برای اعمال قوانین مدیریت خردمندانه و تحقق اهداف و اجرای برنامه‌های زیست‌محیطی تلقی می‌شود، به‏‏همین لحاظ امروزه حقوق محیط‌زیست جایگاه مهم و قابل اعتناء و در عین حال وضعیتی مستقل از سایر رشته‌ها و شعب حقوق در مباحث علوم انسانی نظری و عملی به‏دست آورده است. برابر اطلاعات و آمار مندرج در نشریات و گزارشات برنامه محیط‌زیست ملل متحد۱۹(یونپ) تاکنون حدود ۲۸۰ معاهده و موافقت‌نامه بین‌المللی و منطقه‌ای در زمینه حفاظت محیط‌زیست و مسائل مرتبط با آن منعقد شده است که از این میان حدود ۷۰ کنوانسیون و پروتکل جنبه بین‌المللی(جهانی) و مابقی جنبه منطقه‌ای داشته و بین چند کشور منطقه به امضاء رسیده است ولی مقایسه همین تعداد توافقات زیست‌محیطی در مقایسه با قراردادهای سیاسی، اقتصادی و امثال آن نشانگر اهمیت محیط‌زیست و رویکرد جهانی به سمت و سوی تلاش مشترک برای حفاظت از تنها سیاره مسکون شناخته شده می‌باشد.
باید اشاره نمود که تصمیمات کنفرانس استکهلم و حمایت‌های برنامه محیط‌زیست ملل متحد تاثیر مهمی در شکل‌گیری و توسعه حقوق محیط‌زیست و تنظیم معاهدات زیست‌محیطی داشته است. اولین کنفرانس جهانی سازمان ملل درباره انسان و محیط‌زیست معروف به استکهلم در۵ ژوئن ۱۹۷۲ در استکهلم (سوئد) برگزار شد، نتیجه کار کنفرانس ت
صویب و انتشار یک بیانیه حاوی ۲۶ اصل می‌باشد، در این بیانیه حقوق محیط‌زیست یعنی حقوق برخورداری انسان از محیط‌زیست سالم همتراز با حقوق بشر شناخته شده است. کنفرانس دوم سازمان ملل درباره توسعه و محیط‌زیست ۲۰ سال بعد از کنفرانس استکهلم در ژوئن ۱۹۹۲ در ریودوژانیرو (برزیل) که به همایش زمین معروف است، تشکیل و با تصویب و انتشار بیانیه ریو حاوی ۲۷ اصل و دستورکار۲۱ و دو کنوانسیون مهم، فصل دیگری در زمینه تقویت همکاریهای بین‌المللی زیست‌محیطی گشوده شد. برخی از مهمترین اقدامات زیست‏محیطی در دهه‏های اخیر عبارتند از:
* برنامه محیط زیست ملل متحد، یونپ ۱۹۷۲، با هدف حفظ محیط زیست بشر و تضمین حقوق بشر برای برخورداری از محیط زیست سالم و تشویق و ترغیب فعالیت‏های زیست‏محیطی در سطوح بین‏المللی و منطقه‏ای و توسعه قوانین و معاهدات بین‏المللی به‏منظور کنترل آلودگی و تخریب محیط زیست ناشی از فعالیت‏های بشری
* کنوانسیون وین برای حفاظت از لایه ازن (۱۹۸۷)، در بند ۶ از ماده ۳۰ این کنوانسیون عنوان شده که اعضا تعهد می‏نمایند در خصوص تکنولوژی‏ها یا تجهیزاتی که استفاده از آنها باعث پخش موادی که اثر سوء بر لایه ازن دارد، پژوهش و ارزیابی‏های علمی انجام دهند. پروتکل مونترال در مورد مواد کاهنده لایه ازن و روشهای کاهش آنها الحاقیه اصلی این کنوانسیون می‏باشد.
* کنوانسیون ساختاری تغییرات اقلیمی(آب و هوا) ، ۱۹۹۲، با هدف دستیابی به ثبات در تراکم گازهای گلخانه‏ای در جو، که از تداخل خطرناک فعالیت‏های بشر با سیستم آب و هوایی جلوگیری نماید. انجام تحقیقات علمی، تکنولوژیکی، فنی، اقتصادی و اجتماعی و نیز تبادل این اطلاعات از جمله ابزارهای دستیابی به هدف مذکور می‏باشند.
* پروتکل کیوتو در مورد کنوانسیون تغییرات اقلیم برای کاهش میزان گازهای گلخانه‏ای، ۱۹۹۸
* کنوانسیون تنوع زیستی ریودوژانیرو، ۱۹۹۲ با هدف حفظ تنوع زیستی، استفاده پایدار از گونه‏ها و سهیم شدن عادلانه و برابر در مزایای حاصل از کاربرد منابع ژنتیکی، از جمله از طریق دسترسی مناسب به منابع ژنتیکی، با در نظر گرفتن کلیه حقوق مربوط به آن منابع و همچنین از طریق تامین منابع مالی لازم
* پروتکل ایمنی زیستی، نایروبی، ۲۰۰۰ ، با هدف کمک و همیاری در جهت تضمین سطح مناسب حفاظت در زمینه انتقال، جابجایی و استفاده ایمن از موجودات زنده تغییر شکل یافته است که حاصل فناوری زیستی جدید هستند و ممکن است با در نظر گرفتن مخاطرات آنها برای سلامت انسان به‏ویژه نقل و انتقالات برون‏مرزی اثرات زیان‏آوری بر حفظ و استفاده پایدار از تنوع زیستی داشته باشد.
* تشکیل نهادهای بین المللی و ملی مرتبط با محیط زیست در سطوح ملی و بین‏المللی
* پیدایش استانداردهای زیست محیطی در اواخر قرن بیستم
اصل پنجاهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز به اهمیت حفاظت از محیط زیست تاکید نموده است:
در جمهوری اسلامی، حفاظت محیط زیست که

سازمان بهداشت جهانی، کنوانسیون ساختاری پایان نامه ها و مقالات

دیدگاهتان را بنویسید